WYKŁADOWCY

Jeroen Dewulf jest profesorem zwyczajnym na Uniwersytecie w Ghent na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej w Katedrze Rozrodu, Położnictwa I Zdrowia Stada, Merelbeke.

Uzyskał tytuł lekarza weterynarii w 1998 roku na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Ghent w Belgii. Natychmiast rozpoczął pracę jako badacz w Katedrze Zdrowia Stada na tym samym wydziale. W 2002 roku uzyskał tytuł doktora z zakresu epidemiologii i kontroli klasycznego pomoru świń. W tym samym roku uzyskał tytuł magistra w dziedzinie epidemiologii weterynaryjnej na Uniwersytecie w Utrechcie w Holandii (Cum Laude). Uzyskał dyplom European College of Veterinary Public Health w 2005 roku.

Od 2006 roku jest profesorem Epidemiologii Weterynaryjnej na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu w Ghent. W 2014 roku został mianowany profesorem zwyczajnym w dziedzinie epidemiologii weterynaryjnej. Jego główne zainteresowania badawcze obejmują epidemiologię ilościową i kontrolę chorób odzwierzęcych ze szczególnym naciskiem na oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe i stosowanie środków przeciwdrobnoustrojowych w produkcji zwierzęcej, a także zapobieganie chorobom epidemicznym i endemicznym, ze szczególnym uwzględnieniem zastosowania środków bezpieczeństwa biologicznego.

Jego badania koncentrują się na zapobieganiu chorobom endemicznym i epidemicznym poprzez środki bezpieczeństwa biologicznego i aspekty zdrowotne zwierząt, które mogą wpływać na zdrowie publiczne, takie jak stosowanie antybiotyków i oporność zwierząt, a także infekcje odzwierzęce. Jest kierownikiem Zakładu Epidemiologii Weterynaryjnej i jest promotorem ponad 10 doktorantów, którzy prowadzą badania w dziedzinie epidemiologii weterynaryjnej. Jest (współ-)autorem ponad 270 publikacji A1 w dziedzinie epidemiologii weterynaryjnej o indeksie H 38.

Jest on głównym autorem corocznego raportu belgijskiego na temat spożycia antybiotyków u zwierząt (BelVetSac) i jest członkiem Europejskiej Sieci Nadzoru nad Weterynaryjnymi Środkami Przeciwdrobnoustrojowymi (ESVAC) oraz przewodniczącym sieci JPI-AMR dotyczącej ilościowego oznaczania spożycia środków przeciwdrobnoustrojowych u zwierząt na poziomie stada. Od 2009 r. jest członkiem komitetu naukowego belgijskiej federalnej Agencji ds. Żywności i jest założycielem i przewodniczącym rady centrum wiedzy na temat stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych i odporności u zwierząt (AMCRA) w Belgii. Jest także autorem książki „Bezpieczeństwo biologiczne w produkcji zwierzęcej i weterynaryjnej” oraz książki „8 mitów o oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, praktyczny przewodnik po ograniczaniu stosowania antybiotyków w hodowli zwierząt”.

Dziedziny:

  • Epidemiologia weterynaryjna
  • Zapobiegawcza medycyna weterynaryjna
  • Kontrola chorób zwierząt
  • Weterynaryjne zdrowie publiczne
  • Odporność na środki przeciwdrobnoustrojowe
  • Bezpieczeństwo biologiczne
  • Statystyki stosowane

publikacje:

https://www.researchgate.net/profile/Jeroen_Dewulf/

Mark Karimi studiował naukę o rolnictwie na Uniwersytecie w Shiraz (Iran) i potem rozpoczął swoją pierwszą karierę jako kierownik gospodarstwa. Po przeprowadzce do Wielkiej Brytanii w 2000 r. ukończył drugi stopień naukowy w zakresie nauk o żywności na Uniwersytecie w Nottingham. Rozpoczął pracę dla największego producenta drobiu w Wielkiej Brytanii, Moy Park w 2005 roku i został starszym kierownikiem hodowli brojlerów, odpowiedzialnym za ponad 6 milionów ptaków. Praca w takim środowisku zachęciła go do zdobycia tytułu magistra w zakresie stosowanych nauk o drobiu na Uniwersytecie w Glasgow i rozpoczął swoją nową karierę jako dietetyk z branży drobiarskiej. Dołączył do zespołu Biomin jako kierownik techniczny ds. Drobiu w październiku 2016 r.

Jego celem jest znalezienie jak najlepszych sposobów odżywiania i techniki zarządzania gospodarstwem w celu maksymalizacji produktywności w komercyjnych fermach drobiu.

Sabine Masching ukończyła Uniwersytet Zasobów Naturalnych i Nauk Przyrodniczych w Wiedniu. Do Biominu dołączyła w 2001 roku. Po kilku latach pracy w dziale badań i rozwoju, gdzie brała udział w różnych projektach dotyczących dezaktywacji mykotoksyn i rozwoju probiotyków, zmieniła stanowisko na Centrum Kompetencji Mykotoksyn, gdzie pracuje jako Menadżer Produktu.
  Dr hab. Monika Michalczuk, prof. nadzw. ukończyła studia na Wydziale Nauk o Zwierzętach oraz na Wydziale Ekonomiczno-Rolniczym w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Tytuł doktora nauk rolniczych w zakresie zootechniki uzyskała w 2006 roku, realizując pracę dotyczącą „Wpływu wybranych zamienników antybiotykowych stymulatorów wzrostu na wyniki odchowu kurcząt brojlerów”. W 2007 roku ukończyła studia podyplomowe „Produkcja zwierzęca w Polsce po integracji z Unią Europejską”, SGGW w Warszawie (temat pracy: „Zwalczanie i ograniczanie występowania Salmonelli zgodnie z nowymi regulacjami prawnymi UE”). Od 2007 roku pracuje w Zakładzie Hodowli Drobiu Wydziału Nauk o Zwierzętach Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Autorka 80 prac naukowych oraz 30 opracowań popularno-naukowych kierowanych do praktyki drobiarskiej i 40 doniesień na konferencjach krajowych i zagranicznych. Uczestnik licznych kursów i szkoleń m.in. z zakresu: przyszłość rozwojowa żywności, wymagań weterynaryjnych przy sprzedaży bezpośredniej produktów pochodzenia zwierzęcego oraz prowadzenia produkcji i sprzedaży produktów pochodzenia zwierzęcego w ramach działalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej, ekologicznej produkcji i komercjalizacji wyników badań w naukach przyrodniczych. Odbyła staże w krajowych jednostkach badawczach oraz zagranicznych. Specjalizuje się w intensywnych systemach produkcji drobiarskiej oraz opracowaniu metod pozyskania nowych produktów pochodzenia zwierzęcego o podwyższonej wartości odżywczej.

Od 2016 roku pełni funkcję Sekretarza Polskiego Oddziału Światowego Stowarzyszenia Wiedzy Drobiarskiej (PB WPSA). Jest również członkiem Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego oraz Polskiego Towarzystwo Technologów Żywności. Od ponad dwóch lat jako opiekun Sekcji Hodowców Drobiu Koła Naukowego Hodowców Zwierząt Gospodarskich WNZ prowadzi warsztaty naukowe dla uczestników Fundacji Uniwersytetu Dzieci.

Publikacje:

https://www.researchgate.net/profile/Monika_Michalczuk

https://orcid.org/0000-0002-8093-2822

Veronika Nagl jest naukowcem w Centrum Badań BIOMIN w Tulln (Austria) i prowadzi projekt badawczy w dziedzinie toksykologii mykotoksyn. Studiowała weterynarię na Uniwersytecie Medycyny Weterynaryjnej w Wiedniu. Następnie odbyła doktorat w Christian Doppler Laboratory badając metabolizm mikotoksyn w Wydziale Agrobiotechnologii (Uniwersytet Zasobów Naturalnych i Nauk Przyrodniczych, Wiedeń). Jej badania koncentrowały się na opracowaniu metod biomarkerów opartych na LC-MS / MS w celu wyjaśnienia metabolizmu zamaskowanych mykotoksyn u szczurów i świń. Po zakończeniu okresu postdoc w tym samym laboratorium, dołączyła do Centrum Badawczego BIOMIN w 2014 roku, gdzie jej główne tematy badawcze to badanie molekularnych efektów mykotoksyn Fusarium u zwierząt hodowlanych i ich późniejsze wykorzystanie do rozwoju biomarkerów ze szczególnym uwzględnieniem świń.
dr Susanne Kirwan od września 2015 do chwili obecnej pracuje jako Product Manager Intestinal Health w Kemin Europe N.V. Herentals, Belgia. Odpowiedzialna jest za marketing strategiczny i bieżące zarządzanie produktami związanymi ze zdrowiem gatunków monogastrycznych. Regularnie bierze czynny udział w międzynarodowych konferencjach naukowych, prezentowanie i organizacja zarówno europejskich jak i ogólnoświatowych seminariów na temat zdrowia i redukcji stosowania antybiotyków.Od listopada 2015 do sierpnia 2016 zajmowała się Sprzedażą techniczną w Dr. Eckel GmbH, Niederzissen, Niemcy; sprzedaż dodatków paszowych dla Europy. Dodatkowo: Zarządzanie produktami. Jest pierwszym autorem i współautorem artykułów naukowych, prelegent na kilku międzynarodowych konferencjach.Od sierpnia 2011 do kwietnia 2015 zajmowała się sprzedażą i rozwojem produktu w Dr. Eckel GmbH, Niederzissen, Niemcy. Sprzedaż specjalistycznych dodatków paszowych w całej Europie. Prezentacja wyników i koncepcji naukowych na międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych.Od listopada 2005 do września 2006 pracowała jako Młodszy naukowiec, Galilee Society, Shefa-Amr, Palestyna / Izrael w projekcie „Charakterystyka populacji mikrobiologicznych w ściekach oczyszczonych beztlenowo” i powiązanych badaniach mikrobiologicznych.Od września 2004 do sierpnia 2005 była konsultantem technicznym w Heritage Nigeria (NGO), Lagos, Nigeria Współpracowała z lokalnym zakładem wylęgu drobiu w produkcji niosek i brojlerów. Priorytet: wdrożenie protokołów higienicznych, a także odtworzenie rodzicielskich stad brojlerów (wcześniej zaprzestano tych działań z powodu problemów zdrowotnych)EdukacjaW październiku 2009 uzyskała tytuł doktora w Scottish Agricultural College (SAC), Aberdeen i Uniwersytet Aberdeen, Wielka Brytania.Od 2004 roku Magister Nauk Agrobiologicznych (hodowla zwierząt), Uniwersytet Hohenheim, Niemcy.
 

Prof. dr hab. Piotr Szeleszczuk, lekarz weterynarii, specjalista chorób drobiu oraz ptaków ozdobnych. Jest kierownikiem Katedry Patologii i Diagnostyki Weterynaryjnej i Zakładu Chorób Ptaków Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Autor blisko 700 publikacji naukowych. Specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu patologii, leczenia i immunoprofilaktyki chorób drobiu. Jego nazwisko – jako międzynarodowego eksperta w tej dziedzinie, jest często wiązane z serodiagnostyką chorób drobiu. Również od kilka lat realizuje projekt ” WAMSER- Warszawa Akademia zastosowań monitoringu serologicznego w epidemiologii weterynaryjnej.” Jest pomysłodawcą i współrealizatorem projektu „Eimeriana Avia”. Pasją Profesora Szeleszczuka jest kolumbopatologia. Jest polskim przedstawicielem w Komisji Weterynaryjno-Naukowej Federation Columbophile Internationale.

Dr hab. inż. Katarzyna Śliżewska, prof. nadzw. pracownik Instytutu Technologii Fermentacji i Mikrobiologii, Wydziału Biotechnologii i Nauk o Żywności Politechniki Łódzkiej.

Głównym tematem jej badań i zainteresowań badawczych są bakterie kwasu mlekowego, probiotyki pochodzenia ludzkiego i zwierzęcego, prebiotyki i synbiotyki. Najważniejsze osiągnięcia naukowe obejmują selekcję szczepów probiotycznych według wytycznych FAO/WHO oraz EFSA, charakterystykę substancji prebiotycznych i preparatów prozdrowotnych (probiotycznych, prebiotycznych i synbiotycznych) oraz ocenę ich skuteczności w badaniach klinicznych (na ludziach, zwierzętach doświadczalnych
i hodowlanych). Opracowała między innymi innowacyjny preparat synbiotyczny do profilaktyki zdrowotnej dla zwierząt monogastrycznych, zapobiegający występowaniu chorób bakteryjnych i zatruć wywołanych toksynami oraz poprawiający bezpieczeństwo żywienia i wydajność chowu zwierząt. Prowadzi również badania dotyczące detoksykacji substancji szkodliwych, w tym mykotoksyn.

Brała czynny udział w kilkunastu projektach finansowanych przez KBN, MNiSzW, NCN oraz NCBiR. W zakresie współpracy z przemysłem bierze aktywny udział w realizacji prac badawczych, ekspertyz i innych prac badawczo-rozwojowych świadczonych na zamówienie instytucji naukowych i gospodarczych.

Katarzyna Śliżewska pełni rolę Sekretarza Łódzkiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Mikrobiologów oraz jest członkiem Sekcji Mikrobiologii i Biotechnologii Żywności, Komitetu Nauk o Żywności i Żywieniu Polskiej Akademii Nauk.

Osiągnięcia naukowe Katarzyny Śliżewskiej obejmują łącznie 320 pozycji, w tym 77 prac oryginalnych i przeglądowych opublikowanych w recenzowanych czasopismach. Jest autorką 11 patentów i 5 zgłoszeń patentowych. Wygłosiła 51 referatów na konferencjach i seminariach, przedstawiła 101 posterów oraz 17 prezentacji na wystawach i targach wynalazków.

Katarzyna Śliżewska wielokrotnie była nagradzana przez Rektora Politechniki Łódzkiej za osiągnięcia w pracy naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej. Otrzymała także 3 nagrody Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego za projekty badawcze oraz 2 srebrne i 6 złotych medali na Międzynarodowych Wystawach Wynalazków (w Korei, Belgii, Szwajcarii, Chorwacji, Rumunii i na Ukrainie).

Bo Vanbeselaere uzyskała tytuł lekarza weterynarii w 2011 roku na Uniwersytecie w Gent (Belgia). Obecnie pracuje jako kierownik ds. produktów dla trzody chlewnej i drobiu w Firmie CID LINES, a także jest pracownikiem Zakładu Epidemiologii, Wydziału Medycyny Weterynaryjnej na Uniwersytecie w Gent, gdzie uczestniczy w projekcie Biocheck Ugent®, internatowego programu do oceny biosecurity ferm. Ponadto opracowuje i organizuje szkolenia na całym świecie dotyczące praktycznego wdrażania systemów i produktów bezpieczeństwa biologicznego.
Luca Vandi pracuje jako dyrektor techniczny i marketingowy w Biomin GmbH (Austria), na Bliskim Wschodzie oraz w Afryce (MEA). Jest członkiem WPSA. W 1993 r. uzyskał tytuł magistra w zakresie żywienia i hodowli zwierząt na Uniwersytecie w Bolonii. Następnie pracował przez 3 lata jako naukowiec na tym samym Uniwersytecie. W 1995 roku pracował w centrum badawczym Spelderholt (Holandia). W latach 1997-2008 pracował jako dietetyk drobiarski w Martini spa, włoskiej integracji wertykalnej. W tym okresie zajmował się żywieniem drobiu, oceną surowca, technologią produkcji pasz oraz wpływem żywienia na poziomie gospodarstwa. W latach 2008-2010 pracował jako kierownik ds. Sprzedaży technicznej w firmie Vetagro spa – we Włoszech, lidera w zakresie produkcji opartych na lipidach mikrokapsułkowanych dodatków paszowych. W latach 2010-2012 pracował jako kierownik ds. Drobiarstwa w Pfizer Italia, kierując działalnością tej firmy we Włoszech. Od 2012 roku do chwili obecnej pracuje w Biomin GmbH, początkowo jako kierownik ds. Sprzedaży technicznej w sektorze drobiarskim, a obecnie jako dyrektor ds. Technicznych i marketingowych na rynku MEA.
Robert F. Wideman, Jr., Ph.D. Profesor Robert Wideman rozpoczął karierę w Penn State University, gdzie podnosił swoje kwalifikacje do uzyskania rangi profesora nauk drobiarskich, prowadząc kursy magisterskie i licencjackie w dziedzinie fizjologii oraz prowadząc badania dotyczące metabolizmu wapnia i uszkodzeń nerek u kur SCWL. W 1993 roku został zatrudniony na stanowisku Distinguished Professor of Poultry Science oraz Arkansas Dough Federation Chair w Centre of Excellence for Poultry Science. Pełnił funkcję profesora i zastępcy dyrektora Centrum Doskonałości, kontynuując naukę fizjologii i prowadząc prace badawcze dotyczące zespołu nadciśnienia płucnego (wodobrzusze) i osłabienia nóg/kulawizny u brojlerów. Otrzymał nagrodę Poultry Science Research, nagrodę National Chicken Council Broiler Research oraz nagrodę naukową University of Arkansas John W. White. Został wybrany na członka Stowarzyszenia Nauk Drobnych w 2008 roku. Zasiadał w Radzie Dyrektorów Stowarzyszenia Nauk Drobnych i był Przewodniczącym Federacji Towarzystw Nauk o Zwierzętach w latach 2001-2002. Był redaktorem działu ds. Fizjologii, endokrynologii i Sekcja Reprodukcji czasopisma Poultry Science od siedmiu lat. Opublikował 22 artykuły przeglądowe i rozdziały książkowe, ponad 200 recenzowanych artykułów w czasopismach, 100 artykułów o tematyce technicznej lub drobiarskiej, a także cztery patenty w Stanach Zjednoczonych. Jest członkiem Phi Kappa Phi, Sigma Xi i Gamma Sigma Delta National Honor Societies. W 2015 roku został mianowany emerytowanym profesorem nauk drobiarskich i odbywa wizyty badawcze w Wydziale Rolnictwa.

 

O nas

Polska grupa wchodząca w skład europejskiego projektu PROHEALTPROJECT

Kontakt Info

  Adres: KPiDW, WMW SGGW, ul. Ciszewskiego 8, 02-787 Warszawa

  Telephone: +48 22 5936138

  Email: office@prohealthproject.eu

Facebook
Wizyt na stronie
Darmowy licznik odwiedzin